شناخت بال ( چتر ) و انواع آن ها – آموزش پاراگلایدر ( قسمت 3 )

آموزش خلبانی پاراگلایدر و پاراموتور – قسمت سوم  – معرفی چتر و انواع پال ها

مشاهده لیست آموزش های دیگر پاراگلایدر

بال مهم ترین وسیله در اغلب وسایل پروازی است ؛ شاید اولین و الهام بخش ترین موضوع برای تمامی علاقمندان به پرواز پرنده ها یا حشرات باشند ، بیشتر اختراعاتی که در این زمینه به ثبت رسیده اند فقط از پرندگان و حشرات الگوبرداری شده اند . در پاراگلادر و پاراموتور نیز الهامات بسیار زیادی از پرندگان وجود دارد .

الهامات اساطیری و تاریخی

در تاریخ اشاره های زیادی به این مساله شده است ، هرچند بطور کامل و واضح در مورد آن منبع و ماخذ وجود ندارد اما قالیچه حضرت سلیمان ، نقش برجسته فروهر و جمشید شاه از پادشاهان ایران مواردی هستند که دلالت بر این موضوع دارند و میتوان با مطالعه تاریخ به این نتیجه رسید که در گذشته نیز ابزار و وسایلی برای پرواز انسان وجود داشته است .

همچنین در بسیاری از آثار هنرمند مشهور ” لئوناردو داوینچی ” اختراعات و تئوری های متعددی برای پرواز انسان درج شده است و اگر امروز ما می توانیم براحتی پرواز کنیم حاصل هزاران سال تحقیق و تجربه بوده است .

تارخچه پاراگلایدر

پاراگلايدر يک کلمه ي مرکب است. پارا به معناي چتر و گلايدر به معناي سرخورنده است و در کل به معناي چتري است که به صورت عمودي پايين نمي آيد و در هوا با سُر خوردن به صورت مايل با شيب کم به طرف زمين حرکت مي کند. رشته ي سقوط آزاد خيلي پيش از پاراگلايدر به افراد معرفي شد و عده اي که در اين رشته تبحر کافي به دست آورده بودند با چترهاي سقوط آزاد از روي کوه و تپه ها شروع به پرواز کردند و از اينجا بود که ورزش پاراگلايدر به وجود آمد و شروع به تکامل کرد. بنيان گذار اين ورزش کشور فرانسه است و در اروپا حدودا از دهه های 1990 به بعد رونق دارد.

اولين کساني که در ايران با اين وسيله پرواز کردند استاد امين ابهي، استاد محمد دهقان پور و تيمسار پارسا بودند. در ابتدا توسط نيروهاي ويژه ي هوابرد اين ورزش به صورت عمومي درآمد و تبديل به کميته چتربازي شد و چند سال بعد توسط تيمسار پارسا کميته چتربازي به انجمن ورزش هاي هوايي تبديل شد. ايران براي پيشرفت بيشتر پتانسيل هاي بسياري دارد. در ايران رشته کوه زاگرس و البرز از شرق به غرب، شمال به جنوب کشيده شده است. ايران داراي مناطق کويري بسيار عالي است.

جنس پاراگلایدر

ساختار کلی پاراگلادر بسیار شبیه به ساختار و مکانیزم بال پرنده هایی مانند لک لک و عقاب است که میتوانند کیلومتر ها بدون بال زدن پرواز کنند اما طبیعتا بال پاراگلایدر بطور کامل شبیه به بال پرندگان نیست و تغییرات بسیار زیادی را به خود دیده است .

جنس پاراگلایدر
اجزای اصلی ساختار بال پاراگلایدر : 1) سطح فوقانی 2) سطح پایین تر 3) دوخت 4) دوخت مورب 5)بند بالایی 6) بند وسط 7) بند اصلی 8) محل اتصال به هارنس

بال های مختلفی تا کنون طراحی و ساخته شده اند اما در حال حاضر معل ترین و رایج ترین بالی که توسط خلبانان و کاراموزان مورد استفاده قرار می گیرد با این مکانیزم کار می کند .

معمولا شرکت های سازنده بخاطر مسائل کپی برداری اطلاعات دقیقی از جنس و ساختار اصلی تولیدات خود ارائه نمیکنند ، به همین خاطر نمیتوان جنس و ساختار اصلی این بال ها را تشخیص داد اما بطور کلی الیاف بسیار مستحکم پلیمری و یا پلاستیکی با روش های مدرن به هم بافته می شوند ، با لمس این چتر ها اینطور استنباط می شود که از جنس نایلون یا مشما باشند اما در واقع پارچه های ریز بافت از جنس پلاستیک های قوی هستند .

نخ ها یا لاین های نپه دارنده بال و واسته میان شخص با بال  از  جنس پولی اتیلن ، آرامید و کولار ( الیاف مصنوعی )  هستند . در واقع یک تار نازک از نخ هایی که پارچه ی بال را نگه می دارند و بال با آنها دوخته شده است می تواند به تنهایی وزنی معادل 56 کیلوگرم را تحمل نماید .

هارنس – مهار کننده

یکی دیگر از سه عضو اصلی و سازنده پاراگلایدر هارنس است – هارنس به معنای مهار کننده است و اساسا به بند یا بند هایی گفته می شود که به شخص متصل می شود و چتر بواسطه لاین ها به آن متصل است .

هارنس شاید بظاهر وسیله ساده ای تلقی شود اما اهمیت آن در مواقع اضطراری بسیار چشمگیر است ، هارنس ها دارای قطعات متفاوتی هستند بعضی از آن ها مجهز به ایربگ هستند تا در زمانی که خلبان با سرعت به زمین نزدیک میشود مانع از آسیب دیدگی شدید شود ، همچنین در محل تحتانی هارنس محفظه ای برای قرار گیری چتر نجات وجود دارد که از اهمیت فوق الاده ای برخوردار است ، جنس هارنس ها از پارچه های مستحکم برزنت ، نایلن های قوی ، پلاستیک ، و بعضا فلزی ساخته شده است ، هارنس به کمک قلاب های فلزی با لاین ها در ارتباط است و شکل و فرم صحیح آن می تواند درکیفیت پرواز بسیار موثر باشد .

حفظ و نگهداری بال

هرچند که بال و سایر تجهیزات بسیار محکم و قوی هستند اما عدم حفظ و نگهداری مناسب موجب آسیب دیدگی آن می شود ، کوچکترین آسیب دیدگی در بال می تواند مانع از پرواز شود و اگر آسیب دیدگی از چشم شما پنهان بماند پرواز شما را دچار اشکال می کند .

جمع آوری چتر و جاگذاری آن داخل کاور محافظ باید با دقت خاص صورت پذیرد ، در زمان takeoff نیز می بایست لاین ها و چتر بطور دقیق و کامل باز شوند تا در زمان پرواز با جایی برخورد نکند و آسیب نبیند ، قابل توجه است که استفاده صحیح و محافظت دقیق از بال می تواند آن را تا مدت ها مورد استفاده قرار دهد .

در مورد چتر نجات دقت ها بسیار بیشتر است و افرادی که در سطح مقدماتی هستند نمی توانند چتر نجات را جمع آوری کنند .
منابع / نویسنده اشکان مهین فلاحسایت راسخون  – ویکیپدیا انگلیسی 

ashkan

عاشق پرواز

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *